Η πιο… αριστερή Αριστερά και η περιφερόμενη «εντολή»

Δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα των Συντακτών 
26.08.2015
 
1. Μπροστά σε μια επικείμενη καταστροφή κάνεις μια τακτική υποχώρηση, οσοδήποτε επώδυνη, για να μπορείς να συνεχίσεις τον αγώνα για τη στρατηγική σου στόχευση κάτω από άλλες, καλύτερες συνθήκες. Αυτά είναι γνωστά πράγματα, αρκεί να μην είναι κανείς ανιστόρητος ή να μην έχει άλλες βλέψεις. Δυστυχώς, κάποιοι αποδεικνύονται κατώτεροι των περιστάσεων. Βλέπουν το δέντρο, την τακτική υποχώρηση, αλλά όχι το δάσος, τη στρατηγική δηλαδή στόχευση της αλλαγής ενός διεφθαρμένου συστήματος διοίκησης, έναν αγώνα που συνήγειρε τον λαό μας και συνεπήρε ολόκληρη την Ευρώπη. Ο,τι δεν κατάφεραν οι συνασπισμένοι εχθροί και αντίπαλοι, το πέτυχαν οι εντός των τειχών συμμαχητές: να ρίξουν δηλαδή την κυβέρνηση που ανέδειξε ο λαός. Θα τους το συγχωρήσει; Οψόμεθα…

2. Οι μεγάλες κρίσεις αναδεικνύουν τις μεγάλες διαφορές. Ή, για να επικαλεστούμε την κλασική εκδοχή, όταν ένας οργανισμός, που προηγουμένως φαινόταν να μην αντιμετωπίζει προβλήματα, βρεθεί σε μια δοκιμασία, τότε εκδηλώνονται όλες οι μέχρι τότε «κρυφές» αρρώστιες. Αυτή η κρίση και η οδυνηρή δοκιμασία που περνάμε ως λαός και ως έθνος κατέδειξε ποιος μπορεί να αντέξει την έσχατη προσωπική ταπείνωση, για να μην πάθει ο λαός του το χειρότερο κακό, και ποιος εκμεταλλεύεται μια δύσκολη στιγμή για τη χώρα, προκειμένου να εκδηλώσει, «σαν έτοιμος από καιρό», τη φιλοδοξία του να γίνει… αρχηγός.

3. Ο Αλέξης Τσίπρας απέδειξε σε όλο τον κόσμο ότι διαθέτει γεροντική σύνεση μαζί με το αδάμαστο ήθος του και πλήρη συνείδηση της ιστορικής του ευθύνης. Τα έχει βάλει βέβαια με όλα τα θηρία της Αποκάλυψης. Αυτός, με βαρύ προσωπικό κόστος, δεν παράτησε τον λαό. Και ο λαός δεν πρέπει να τον εγκαταλείψει. Με τη σταθερή και επίμονη στήριξή του μπορούν να γίνουν πολλά. Αλλιώς, ξανά πίσω η Ιστορία, ξανά πίσω στα «λαμόγια», στους αδίστακτους εκμεταλλευτές του λαού. Δεν μπορεί να ξεχάσει τόσο γρήγορα ο λαός μας ποιοι τον έφεραν εδώ πού βρίσκεται: χρέος 320 δισεκατομμυρίων ευρώ (!!!) παρέλαβε αυτή η κυβέρνηση. Κι ένα κράτος σάπιο παντού και μια κοινωνία αποσαθρωμένη. Και οι υπαίτιοι αποθρασημένοι μάς κουνούν κιόλας το δάχτυλο. Ο λαός πρέπει να μείνει όρθιος και να παλέψει. Η έξοδος από έναν τέτοιο ζόφο στο ξέφωτο θέλει και κάποιες θυσίες. Δεν γίνεται αλλιώς. Τώρα είναι η ώρα. Γιατί έτσι και ξαναπάρουν οι εχθροί του λαού την εξουσία, πεθαίνει και η ελπίδα.

4. Αυτοκριτική δεν σημαίνει αυτομαστίγωση, για να βγάλουν κάποιοι, με την ευκαιρία, τα απωθημένα τους ή για να επενδύσουν κάποιοι άλλοι στο προσωπικό τους πολιτικό μέλλον. Αυτοκριτική σημαίνει: επανέλεγχος –με βάση την κτηθείσα πείρα και την εκ των υστέρων γνώση και σοφία– του τι δεν πήγε καλά και πώς μπορούμε να δράσουμε από εδώ και πέρα, αφετηρία, δηλαδή, για νέους αγώνες. Αντί γι’ αυτό, τι έκαναν οι αποστάτες που δεν ήθελαν να τους λένε… αποστάτες; Πέρασαν στην απέναντι όχθη, συντασσόμενοι με τους εχθρούς του λαού. Πήραν την ψήφο που τους έδωσε ο λαός ως εκπρόσωποι του ΣΥΡΙΖΑ και την έστρεψαν εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ! Αλλά αυτό είναι κάτι για το οποίο σύντομα θα τους κρίνει ο ίδιος ο λαός.

5. Ο πρόεδρος της Ν.Δ., αφού ζήτησε και πήρε –χωρίς καμία απολύτως προοπτική επιτυχίας– την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης, την περιέφερε άσκοπα επί τρεις μέρες μεταξύ Λαφαζάνη και της προέδρου της Βουλής, όπως και μεταξύ Σαμαρά και Καραμανλή, ενώ συγχρόνως κατηγορούσε την κυβέρνηση ότι παίζει παιχνίδια σε μια πολύ κρίσιμη περίοδο για τη χώρα. Αν αυτό δεν συνιστά έλλειψη σοβαρότητας και δεν δείχνει ανευθυνότητα απέναντι στον λαό και τη δημοκρατία, τότε τι δείχνει;

6. Είναι φανερό ότι τελευταία, εκτός από τον λυσσαλέο πόλεμο ενάντια στην κυβέρνηση της Αριστεράς, βρίσκεται σε εξέλιξη μια επιχείρηση απαξίωσης της πολιτικής που εκπορεύεται από τα γνωστά παράκεντρα εξουσίας και σ’ αυτήν συμπράττουν αφρόνως και κάποιοι πολιτικοί της άρχουσας τάξης. Προφανώς δεν συνειδητοποιούν ότι, πέρα από τα συμφέροντα που εκπροσωπούν, τις βασικές λειτουργίες της δημοκρατίας, από την οποία τρέφονται καλά, πρέπει να τις υπερασπίζονται αυτοί περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον. Ας ρίξουν και μια ματιά στην πρόσφατη ιστορία αυτού του τόπου. Το συντομότερο, λοιπόν, εκλογές, για να σταματήσει ο κατήφορος.

7. Τέλος, ας προσέξει ο λαός ποιον λιθοβολούν αποκλειστικά όλα, μα όλα τα κόμματα της διαπλοκής, αλλά και τα υπόλοιπα, και από αυτό θα βγάλει ασφαλές συμπέρασμα για το ποιο είναι το δικό του κόμμα.

Η αφύπνιση της Ευρώπης μπροστά στη γερμανική απειλή

Δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα των Συντακτών
21.08.2015

Οι δανειστές-τοκογλύφοι, με εκτελεστικά όργανα τους θεσμικούς αξιωματούχους της ευρωζώνης, είχαν από την αρχή (2008) σχέδιο στραγγαλισμού της Ελλάδας, «για τη λεηλασία του πλούτου της χώρας».

Αυτή η επιχείρηση ξεκίνησε από την εποχή του υπέρογκου και πέρα από κάθε οικονομική λογική δανεισμού της Ελλάδας («αν θέλεις να υποτάξεις κάποιον, δάνειζέ τον, ώσπου να μην μπορεί πλέον να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις του και έτσι να σου παραδοθεί»).

Εκδηλώθηκε όμως κατά εντελώς μαφιόζικο τρόπο με τη νέα αριστερή κυβέρνηση που προέκυψε από τις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου 2015.

Η υλοποίηση του σχεδίου προωθήθηκε κατά τον γνωστό τρόπο:

1. Παρέτειναν τις «διαπραγματεύσεις» μέχρι τη λήξη του προγράμματος, κατηγορώντας διαρκώς την ελληνική κυβέρνηση ότι «δεν έχει προτάσεις».

2. Ανάγκασαν την ελληνική κυβέρνηση μεθοδευμένα –περικόπτοντας ή αναστέλλοντας χρηματοδοτικά πακέτα οφειλόμενα– να εξαντλήσει τα αποθεματικά του κράτους.

3. Εριξαν την τελευταία στιγμή στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων εντελώς νέα πρόταση, η οποία αγνοούσε όλη την προηγούμενη 5μηνη «διαπραγμάτευση», με τα πιο σκληρά και επαχθή μέτρα, ώστε να μην μπορεί να τα αποδεχτεί η ελληνική πλευρά, και

4. Μερικές μέρες πριν από τη διεξαγωγή του δημοψηφίσματος έκλεισαν τις «στρόφιγγες» τροφοδοσίας (ELA) των ελληνικών τραπεζών.

Με αυτό τον γκανγκστερικό τρόπο, που εξυφάνθηκε και εφαρμόστηκε στη διάρκεια των τελευταίων 6 μηνών, επιχειρήθηκε η ανατροπή της λαοπρόβλητης κυβέρνησης.

Κατόπιν αυτών, τι άλλο θα μπορούσε να κάνει εναλλακτικά ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας κάτω από τον απόλυτο εκβιασμό -ή υπογράφεται σήμερα η συμφωνία ή κλείνουν οι ελληνικές τράπεζες με κατάσχεση όλων των καταθέσεων των Ελλήνων- καθώς θα καθίσταντο άμεσα απαιτητά τα χρέη προς κράτη-δανειστές, ενώ στο τέλος του μήνα θα υπήρχε αδυναμία κατάθεσης μισθών και συντάξεων;

Ποιος υπεύθυνος άνθρωπος θα αναλάμβανε την ευθύνη, οι μισοί πολίτες αυτής της χώρας να χάσουν τις καταθέσεις τους και οι υπόλοιποι να μείνουν χωρίς μισθό ή σύνταξη, ενώ όλοι σχεδόν οι Ελληνες αλλόφρονες θα καταριούνταν την αριστερή κυβέρνηση για την καταστροφή;

Προς το παρόν η Γερμανία εκδηλώνει δημόσια περιφρόνηση προς τις ΗΠΑ, και μάλιστα κατ’ επανάληψη τον τελευταίο καιρό.

Μπορεί άλλωστε να το κάνει ατιμώρητα, μια και οι ΗΠΑ έχουν χάσει πλέον τον παγκόσμιο ηγεμονικό τους ρόλο και δεν διαθέτουν το αναγκαίο κύρος για να επιβάλουν τη θέλησή τους στην Ευρώπη.

Και αν οι Αμερικανοί δεν είχαν διατηρήσει τις βάσεις και τις στρατιωτικές τους δυνάμεις στη Γερμανία (από όπου δεν πρόκειται προφανώς να αποχωρήσουν ποτέ), ο ανήσυχος βάρβαρος της Ευρώπης θα είχε –ποιος ξέρει πώς– αναστατώσει για άλλη μια φορά την Ευρώπη, και όχι μόνο.

Ωστόσο, η γερμανική ηγεσία φαίνεται να έχει εξαντλήσει τη φαρέτρα της. Από την άποψη αυτή, ο Αλέξης Τσίπρας και η ελληνική κυβέρνηση, στα περιθώρια που έχουν στο πλαίσιο της απαίσιας «συμφωνίας» όσο και έξω από αυτά, και με τη σχετική αλλαγή του κλίματος πανευρωπαϊκά, αλλά και με τη στήριξη πάντα του ελληνικού λαού, θα μπορεί να πετυχαίνει πολλές νίκες, ώσπου, μαζί και με άλλες ευρωπαϊκές χώρες, να μπορέσουμε να διαρρήξουμε το πλαίσιο αυτής της «συμφωνίας».

Επανεκτιμώντας η Γερμανία τα κέρδη και τις ζημίες από την επιχείρηση ταπείνωσης της Ελλάδας –προς παραδειγματισμό και των υπόλοιπων Ευρωπαίων– θα διαπιστώσει ότι πέτυχε μια «πύρρειο νίκη»: επιστρατεύοντας όλες της τις δυνάμεις, τους θλιβερούς και ανάξιους Ευρωπαίους θεσμικούς αξιωματούχους, όπως και τους υπόλοιπους Ευρωπαίους υποτακτικούς της ηγέτες, ταπείνωσε τη μικρή Ελλάδα.

Ωστόσο, την ίδια στιγμή οι Γερμανοί συνειδητοποιούν ότι έχουν ανοίξει τον ασκό του Αιόλου: όλος ο κόσμος παρακολούθησε την κτηνώδη συμπεριφορά των Γερμανών απέναντι στην Ελλάδα –με την οποία, είναι αλήθεια, έχουν ανοιχτούς παλιούς λογαριασμούς– και έτσι συντελέστηκε η αφύπνιση της «υπνώττουσας» Ευρώπης, που για άλλη μια φορά κινδυνεύει να πιαστεί στον ύπνο από το τευτονικό καρκίνωμα.

Ετσι λοιπόν η ηγεσία της Γερμανίας κέρδισε μια μάχη με την Ελλάδα, αλλά έχοντας εξαντλήσει τη δυναμική της θα χάσει τον πόλεμο με την Ευρώπη, και μάλιστα σύντομα.
Ενα είναι βέβαιο. Από εδώ και πέρα, οι Μέρκελ - Σόιμπλε και τα ενεργούμενά τους θα υποχωρούν, ενώ ο Αλέξης Τσίπρας και η Ελλάδα θα σημειώνουν μικρές έως και μεγάλες νίκες.

Βρεθήκαμε στην πρώτη γραμμή και καήκαμε, αλλά αυτή η φωτιά απλώνεται ήδη σε όλη την Ευρώπη και όχι μόνο, για να κάψει την αλαζονεία των ισχυρών και τη βαρβαρότητα που ξαναχτυπάει την πόρτα της Ευρώπης, και για να αποδειχθεί για άλλη μια φορά στην Ιστορία της ανθρωπότητας ότι το δίκαιο τελικά θριαμβεύει.